آيه هاي دلنشين

حرفهایت چه به دل میشنید خداااااااا....
 
رمضان - ۱۲
ساعت ۸:۱۳ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢٤ مهر ۱۳۸٤ : توسط : در پی او ...

۱- دعای روز دوازدهم ماه مبارک رمضان

http://www.tebyan.net/Monasebat/83/07/html/doa_rooz_12.htm

۲- آيه امروز :

وَلَئِنْ أَذَقْنَا الإِنْسَانَ مِنَّا رَحْمَةً ثُمَّ نَزَعْنَاهَا مِنْهُ إِنَّهُ لَيَئُوسٌ كَفُورٌ

واگر به انسان از جانب خود نعمتى بچشانيم، سپس آن‏را از او بازپس‏گيريم،

 همانا او نوميد و ناسپاس خواهد بود.

وَلَئِنْ أَذَقْنَاهُ نَعْمَاء بَعْدَ ضَرَّاء مَسَّتْهُ

 لَيَقُولَنَّ ذَهَبَ السَّيِّئَاتُ عَنِّي إِنَّهُ لَفَرِحٌ فَخُورٌ

و اگر پس از سختى و محنتى كه به انسان رسيده، نعمتى به او بچشانيم (چنان مغرور مى‏شود كه( مى‏گويد: همانا گرفتارى‏ها از من دور شد )و ديگر به سراغم نخواهد آمد)، بى‏گمان او شادمان و فخرفروش است.

سوره هود - آيه ۹ و ۱۰

 نه هر نعمتى نشانه‏ى محبّت خداست و نه گرفتن هر نعمتى، نشانه‏ى قهر و غضب است، بلكه چه بسا آزمايش الهى است.
انسان چون حكمت الهى و مصالح را نمى‏داند، زود قضاوت مى‏كند، مأيوس مى‏شود و كفر مى‏ورزد.
نعمت‏هايى كه پس از سختى‏ها و مشكلات به انسان مى‏رسد، بايد عامل شكر و ذكر باشد، نه وسيله‏ى فخر و طرب.
دو چيز شادى را خطرناك مى‏كند: يكى تحليل غلط، »ذهب السيئات عنّى« و ديگر آنكه اين شادى سبب تحقير ديگران و فخرفروشى خود شود.  لفرحٌ فخور

۱- كاميابى‏هاى انسان تنها در حدّ چشيدن است.  اذقنا الناس...
(يعنی من بايد به همين چشيدن تو قناعت کنم؟... سخت است... )

2
- نعمت‏هاى الهى، فضل و رحمت خداست، نه استحقاق ما. اذقنا... رحمةً
3- اگر مدّت كاميابى انسان طول كشيد، مغرور نشويم. اذقنا... ثمّ نزعناها.....ثمّ....نشانه‏ى مدّتى طولانى است
...
4- دادن‏ها و گرفتن‏ها به دست اوست. اذقنا... نزعناها
5 - گرفتن رحمت از انسان، براى او سخت است. نزعناها  نَزع كشيدن همراه با سختى است
(حالا ميفهمم چرا اينقدر از دست دادن تو برايم سخت بود.....)

6- انسان كم ظرفيّت است و با از دست دادن نعمتى، از رحمت گسترده‏ى الهى مأيوس مى‏شود. ...
ثمّ نزعناها ... انّه ليؤس
7- ايمان ما به خداوند نبايد وابسته به كاميابى‏ها وشيرينى‏هاى زندگى باشد
. نزعناها... انّه ليؤس
8 - يأس از رحمت خداوند، مقدّمه‏ى كفر وناسپاسى است

۹- انسان كم‏ظرفيّت است وبااندك نعمتى، فخرفروشى مى‏كند

۱۰-شخصيّت بعضى انسان‏ها متزلزل و وابسته به حوادث بيرونى است، نه كمالات درونى. گاهى »يؤس كفور« و گاهى »فرحٌ فخور« است.

سلام ... فکر ميکنم اين ده نکته حرف ديگری برای گفتن نگذاشت... يک بار ديگر مرورش کنيم... آيا همه غمها و دردهای ما ناشی از همين از دست دادن نعمتی (حالا هرچه...) نيست؟.... چرا؟... چرا به دستان مهربان پدر اعتماد نميکنيم...
....
اعتماد ميکنم... يا تو را به من باز خواهد گرداند يا احتياجی به آن ندارم ! ... پدر آنقدر مهربان است که هر چه من واقعا به آن احتياج داشته باشم به من خواهد داد.... ايمان می آورم به بزرگی و مهربانی پدر...

التماس دعا